Σπουδαία η επίσκεψη του κυρίου Ομπάμα! Ωραία και μεγάλα τα λόγια του για τη Δημοκρατία και για την Ελλάδα! Άλλωστε τι περιμέναμε να πει, όταν ο ίδιος κι η γυναίκα του σφιχταγκαλιάζονταν όχι με τον κύριο Σάντερς αλλά μ αυτό το άλλο πολιτικό έκτρωμα αυτή την Κλίντον, ότι η Δημοκρατία γεννηθηκε με τον ISIS; Με το θάνατο του Καντάφι; Ή με το Ιράκ και τον τραγικό – ότι κι αν ήταν – Σαντάμ Χουσείν; Αυτά θάλεγε για να χρυσώσει από μεριάς του ένα χάπι, που όμως όπως είπε όλος ο ξένος τύπος και σταθερά πρώτος ο κύριος Σόϊμπλε, δε χρυσώνει με τίποτε!  Και να λοιπόν εξ αιτίας όλης αυτής της βαρύγδουπης φιέστας, τώρα στο νού μου ήρθαν τούτοι οι τελευταίοι στίχοι απ την « Πρέβεζα » του  Κώστα Καρυωτάκη.
(Το 1975 στην TΕΤΡΑΛΟΓΙΑ την «Πρέβεζα» τραγούδησε ο Χρήστος Λεττονός)

Περπατώντας αργά στην προκυμαία,
«υπάρχω;» λες, κι ύστερα: «δεν υπάρχεις!»
Φτάνει το πλοίο. Υψωμένη η Σημαία.
Ίσως έρχεται ο κύριος Νομάρχης.

Αν τουλάχιστον μες τους ανθρώπους
αυτούς, ένας πέθαινε από αηδία…
Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους,
θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.

Et praeterea, censeo, Dragasakis delendum esse