Από μία πρωϊνή τηλεοπτική εκπομπή – 1/4/2018

Σήμερα το πρωί βρέθηκα κάπου και περιμένοντας, παρακολούθησα σε μια τηλεόραση τους καλεσμένους πρωινής πολιτικής εκπομπής, μεταξύ δε των καλεσμένων αυτών και τον κύριο Χρυσοχοΐδη. Ξέρετε αυτόν τον πάλαι ποτέ που πήγε στην Αμερική κι αφού «του έδωσαν» τη 17 Νοέμβρη ήρθε στην Ελλάδα και τους ανακάλυψε. Αυτόν λοιπόν! Ήταν φοβερός. Κοιτούσε το φακό κι έλεγε διάφορα λόγια σοβαρά, περισπούδαστα. Έδειχναν μέσα από βαθειά σκέψη. Πρέπει ετούτο, πρέπει εκείνο, πρέπει και το άλλο. Δεν κοκκίνισε ούτε μια στιγμή με αυτά που έλεγε. Ασταμάτητος, απτόητος, και σίγουρος, τράβαγε ολοταχώς ξανά προς την εξουσία. Eκτός από μερικές φορές χρονικής υπέρβασης, δεν τον διέκοψε κανείς. Έστω και τυπικά να του πει κάτι. Να του πει π.χ. «Για κάτσε ρε φίλε, με τον Μπενιζέλο και το Λοβέρδο θα τα κάνεις αυτά που λες? Ή με το μνημόνιο που ΔΕ διάβασες αλλά όμως το υπέγραψες ως βουλευτής που φροντίζει δήθεν για το συμφέρον του λαού – επ αμοιβή! Ή μήπως παίζει πίσω πίσω και το πρώην αφεντικό σου αυτός ο ανθέλληνας Σημίτης ο πινέζος, που μας κατέστρεψε όλους, χρεώνοντάς στον Ελληνικό λαό τα λεφτά που καρπώθηκαν οι Τράπεζες και που θα τα ξεπληρώνουμε με αίμα ποιος ξέρει μέχρι πότε, και τον οποίον υπηρέτησες δουλικά». Τίποτε! Ο εν λόγω πολιτευτής ανερυθρίαστα συνέχισε και σ ένα δεύτερο γύρο, θέτοντας τα πρωτότυπα σχέδια του για το τι μέλει γενέσθαι, ως να επρόκειτο για κάποιον πρωτοεμφανιζόμενο νέο βουλευτάκο.
Και φάνταζε μέσα απ το γυαλί, όλη η βαθειά πολιτική σαπίλα του παρελθόντος.